Beter met Paul Baas 

Klik hier om de ondertitel te bewerken

Blog

Puberkinderen

Geplaatst op 7 januari, 2020 om 10:45

Puberkinderen

Tijdens (holistische) coaching sessies komt regelmatig aan de orde dat men moeite heeft met een puberend kind. Leeftijd kan zeer verschillen. Een vriend van mij zei ooit de wijze woorden: in deze leefperiode kan je het beste zeggen ‘ik hou van je en ik ben er voor je’. En voor de rest is het hun weg. Drinken, roken, foute vrienden en veel gedrag waarvan wij toch denken ‘dat deed ik vroeger ook’.

Ik ben het er wel mee eens want we hebben er als ouders nauwelijks grip op. Belangrijk om met hen in contact te blijven. En eens te vragen waar hun behoefte ligt, in het leven algemeen of in geval dat er iets mis is. Op een workshop over verbindende communicatie gaf een meneer aan dat hij geen grip had op zijn puberzoon. En hij sprak zijn zoon vaak toe hoe het wel en niet moet in het leven, immers hij is ouder en heeft ervaring. En de zoon pakte het niet op en vader werd alleen maar bozer en de relatie liep ook steeds stroever. De workshop leider vroeg de man of hij wel eens aan zijn zoon die vraag had gesteld ‘waar heb je behoefte aan’? Een beetje stamelend gaf hij toe dat niet zo te vragen. Een jongeman in de zaal nam het woord: ‘ik ben wel iets ouder dan jouw zoon maar ik begrijp zijn afzetgedrag. Want de behoeftevraag is een juiste want ik wilde in die periode gehoord en gezien worden’. En wordt je dat niet dan ga je simpelweg dusdanig gedrag laten zien dat je wel gezien wordt. En als je dan nog niet gezien wordt dan wordt de confrontatie nog groter gemaakt.

Ook geldt natuurlijk erbij willen horen, een normaal kuddegedrag. Want wie de kudde verlaat heeft kans dat de beer hem of haar opvreet. Ooit een bijzondere ervaring meegemaakt: na net terug te zijn van vakantie met mijn meiden is op dezelfde avond onze jongste (ca 15 jaar dan) van plan om uit te gaan. Moeder zegt dat dat niet de bedoeling is want de school begint ook weer. Ze tut zich op en komt naar beneden en haar moeder gaat voor de voordeur staan. Dan loopt ze de garage in en verdwijnt. Vanuit de huiskamer had ik ook iets geroepen dat het niet mocht. Ik kookte van woede dat ze zo’n gedrag had wat we echt niet eerder hadden meegemaakt. De volgende dag zit ze aan de eettafel en loop ik naar haar toe en zeg: ‘wat jij mij gisteravond hebt geflikt moet je nooit meer doen’. Mijn opgeheven boze toon maakte haar enigszins bang. Door de tranen heen zei ze: ‘ik wilde er perse heen omdat klasgenoten daar ook waren en …… zij wilde niet dat ze er niet bij was want dan hoorde ze niet bij de groep…..’ Ik heb me nog nooit zo beschaamd gevoeld want waarom had ik haar niet gevraagd naar haar behoefte op dat moment. Dan had ze het uit kunnen leggen en dan had ik het volkomen gesnapt en zelfs goedbevonden. Mijn dochter haar oudste zus heeft veel aandacht in het gezin door een handicap en de jongste voelt zich altijd tweede… (vandaar dat ik haar om haar behoefte erbij te horen begreep). Verbindende communicatie kan je veel leren hoe je met een ander communiceert: waarneming (zonder oordeel), gevoel (wat ervaar jij en/of de ander), behoefte (wat is nu belangrijk voor jou en/of de ander) en verzoek (wat zou specifiek bijdragen aan jouw welzijn).

 

Opvallend is ook te zien dat de moeder of vader eigenlijk hetzelfde karakter hebben als de puber en dan botst het of je bent beste maatjes. Raar toch? Vaak is het bij botsen dan aandacht vragen om liefde en aandacht. Ze meten zich aan jou en dagen je uit. En omdat je zoveel herkenning ziet met jezelf en je jeugdtijd dat je je puber wil behoeden voor weet ik niet wat. Angst is dan de aanwezige bij jou.

Wat ik ook zie is de plek in het gezin. Vaak krijgen de oudste kinderen in een meerkind gezin een onduidelijke positie in het dagelijks leven, terwijl de rangorde heel belangrijk is. Daar kan je in een familie opstelling goed herstel in bewerkstelligen (zie www.jblt.nl).

En een kind positieve aandacht geven is eenvoudig te doen. Eén op één gesprekken voeren, samen iets leuks doen en waarderen ook al doen ze domme dingen (in jouw ogen dan).

Ik heb me altijd zorgen gemaakt om mijn gehandicapte kind. Boos dat ze zich niet ontwikkelt. En in alles wat ze meemaakt in begeleiding, medicijngedoe en veel zorg. En ook al woont ze niet om me heen: ze is 24 uur per dag en 7 dagen in de week mijn kind en mijn zorg. Wat voor mij de ommekeer was is dat iemand zei dat iedereen zijn eigen leven leidt. Dat het te bewandelen levenspad dus ook voor iedereen anders is. Zo is een kort leven of ziekzijn ook onderdeel van de levenservaring. En niemand weet waarom dat zo wreed kan zijn. Het doodringen van dit systeem heeft mij geleerd om beter met mijn gehandicapte dochter Eline om te gaan. Het is haar leven en haar te bewandelen levenspad. Een spirituele kapper zei ooit eens dat downkinderen de volmaaktste ziel is na verschillende reïncarnaties….. Niets meer hoeven en simpel leven.

Een ander ergerlijk systeem is dat ze niet opruimen. Als ze naar hun kamer gaan en jij vraagt of ze het wasgoed dat op de trap ligt even mee naar boven nemen, dan is de kans groot dat ze het niet uitvoeren. Zo ergerde een moeder zich aan haar dochter die haar vuile goed niet in de wasmand deed. Gedragen kleding, ondergoed en natte handdoeken kwamen de slaapkamer niet uit. En moeder dan maar opruimen anders wordt het een rotzooi. Totdat de moeder ervaart dat de liefde wel van één kant komt. Ze besluit gewoon niet meer op te ruimen zegt ze tegen haar dochter en vraagt haar dat toch zelf te doen. Dat is toch het minste dat je kan doen: je eigen spullen opruimen…

Enfin de moeder ziet geen ondergoed in de wasmand en vraagt zich toch wel af of ze wel schoon ondergoed aandoet. Moeder kwam tot de ontdekking dat dochterlief de schone onderbroeken uit het mandje van haar moeder haalde…. Een deskundige zei ooit dat kinderen op die leeftijd niet bezig zijn met orde en reinheid ed. Ze zijn bezig om een plek te vinden in hun leven naar volwassenheid.

Dat mijn oude vriend zei ‘van ze houden’ is toch iets wat heel normaal is maar soms aangevreten is door de slechte ontstane verhouding met de puber. En ‘er voor ze zijn’ geeft iets aan van onvoorwaardelijke liefde en geen oordeel of afkeuring. Wat je ook meemaakt, je bent altijd welkom.

Werk aan de winkel ��

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

1 Comment

Antwoord Jorine Hansler
16:05 op 16 januari, 2020 
Mooi Paul. Ik heb er wat tips uitgehaald! Dankje